Χάραξε πάλι..

Χάραξε πάλι..

..κουρασμένος..

..έκλεισα τη πόρτα του μπάνιου και κοιτάζω το κρεβάτι..

..πάλι άδειο..

..ανάβω pc και τσιγάρο, έχω υπερένταση όπως κάθε πρωί τέτοια ώρα..

..στριμώχνω τις σκέψεις μου σε λίγα λεπτά.. βάζω εικόνες να περνάνε μπροστά μου στο γρήγορο σαν βίντεο για να προλάβω να ζήσω αυτό που έχω ανάγκη.. αυτό που γουστάρω..

..ξέρω ότι θα βρω χρόνο.. ξέρω ότι είναι εδώ.. ξέρω ακόμα ότι ζηλεύω λίγο, ίσως για πρώτη φορά έτσι..

..τέσσερεις νύχτες ακόμα μακριά σου..

..δεν έχω χρόνο να σκεφτώ, δεν έχω χρόνο να γράψω, ακούω κραυγές.. δέχομαι χτυπήματα κάτω απ’ τη μέση και πιάνω τον εαυτό μου να χαμογελάει..

..τι ειρωνεία!!

..κάποτε θα έκανα επανάσταση.. και τώρα απλά χαμογελάω..

..έχω μαζί μου δυο ζευγάρια μάτια.. με λατρεύουν κι αυτό φτάνει..

..είμαι καλά κι αυτό δεν μπορεί να αλλάξει..

-«μπαμπά βάλε μου στο κινητό το Hotel California»..

-δικό μου παιδί είσαι σίγουρα!!

..τελικά πως πρέπει να νιώθω;

..όταν έχω την πιο όμορφη κόρη στο κόσμο.. και είμαι καλά..

Λευκά όνειρα...

Τίποτα δεν έχει αλλάξει..

Η βρύση στάζει ακόμα.. μέρα.. νύχτα.. άυπνος.
Αδυνατώ να δω φως στην άκρη του τούνελ που είμαι.. όσο κι αν προσπαθώ.. όσο κι αν είμαι χαρούμενος..

Τα βράδια συνεχίζουν να είναι κρύα.. θολά όνειρα παντού.. κι αυτός ο ήχος από την βρύση γίνετε ο τρομαγμένος παλμός της καρδιάς μου..
Μιλώ πάλι με τις σκιές μου.. που τώρα κρύβονται καλά πίσω από το στολισμένο δέντρο.. με ξεγελούν με τη μορφή του Άη Βασίλη.. έτσι νομίζουν..

Σήμερα το πρωί που νομίζω πώς ξύπνησα.. με κοίταξα καλά στο καθρέφτη.
Είδα το πρόσωπό μου γκρίζο.
Μαύροι κύκλοι στολίζουν το μέρος κάτω απ’ τα μάτια μου απ’ την αϋπνία.. δεν με αναγνωρίζω..

Που χάθηκα;

Άνοιξα το νερό στο κρύο κι έβαλα το κεφάλι μου από κάτω.. στην αρχή κρύωνα..
Φόρεσα το καλό μου πουκάμισο.. αλλά το έβγαλα και το πέταξα στο πάτωμα.
Κάθισα στο κρεβάτι κι άκουγα μέσα μου το τικ τακ της βρύσης κι έβλεπα απέναντί μου αυτό το γκρίζο πλάσμα με τα τεράστια μαύρα μάτια.
Το δωμάτιο γύρω μου ακατάστατο.. σωριασμένα ρούχα παντού.. τσιγάρα σβησμένα.. άδεια ποτήρια.. κεριά μισοκαμένα.. εφημερίδες στο πάτωμα.

Δεν με γνωρίζω..

Είμαι μαζί και τόσο μόνος..

Φοβάμαι τόσο πολύ.. νοιώθω σαν να διασχίζω ένα δύσβατο δάσος με άγρια θηρία.
Θέλω να κρατιέμαι από λέξεις.. το έχω ανάγκη.. σκέφτομαι όμως κι αυτό με κάνει κουρέλι.
Βλέπω αγκάθια στο δρόμο μου ανάμεσα σε κρίνα.. σε λίγα λευκά όνειρα που δύσκολα τα πιάνω.. δύσκολα τα βάζω στο δικό μου δρόμο.

Σκέφτομαι.. σκέφτομαι..

Δεν θέλω επιτέλους να σκέφτομαι.. θέλω να ζήσω..

Θέλω να το ζήσω...

Candy Candy και τα μυαλά στα κάγκελα..

Εδώ και κάποιους μήνες παρακολουθώ από απόσταση βέβαια μια ομάδα παιδιών που κάνουν μια προσπάθεια να συγκεντρώσουν όλα τα επεισόδια της γνωστής Candy’s.. αλλά καλύτερα να τα διαβάσετε από την ίδια την ομάδα που τα ξέρουν πολύ καλύτερα από μένα.. για τον σκοπό αυτό εφτιαξαν κι ένα blog.



Το παραπάνω βιντεάκι το έχει φτιάξει η αδελφή μου που είναι ένα μέλος από την συγκεκριμένη ομάδα.



Χρόνια πολλά και καλά!!!

Παγιο..... γουρούνια..

..γι' αυτό δεν ήρθε φέτος?? εεεε???

Αυτές τις μέρες...

Όλοι πάμε για ψώνια...

αγοράζουμε δωράκια για τα αγαπημένα μας πρόσωπα...

φτιάχνουμε μελομακάρονα και δίπλες για τα δικά μας σπίτια...

λίγο πιο μακριά...




αυτές τις μέρες το μυαλό μου θα είναι εκεί...

27 χρόνια μετά...

Jimmy Page.. κιθάρα

John Paul Jones.. μπάσο-κίμπορντ

John Bonham.. ντράμς

Robert Plant.. τραγούδι

no comment

Κάποιος μου την έστειλε.. είμαι σίγουρος