Τρίτη, Οκτωβρίου 31

..και μετά τι…..

Έρωτας….. γάμος…. παιδιά…… αγάπη….. πατρότητα…. χωρισμός….

..και μετά τι;


Ψάχνοντας βαθιά μέσα μου κατόρθωσα να δω λίγο πιο πέρα απ’ αυτό που νόμιζα ότι είμαι…

Εύκολα θεωρούσα υπεύθυνο και άξιο τιμωρίας τον εαυτό μου για τις επιλογές του και γι’ αυτά που κατάφερνε στους άλλους και ειδικά στα παιδιά μου.

Αργότερα έμαθα ότι όλα αυτά που είχα περάσει στη ζωή μου ήταν δοκιμασίες για να γίνω κάτι πιο ολοκληρωμένο.

Το εύκολο και το περισσότερο βολικό ήταν να αισθάνομαι ότι έπρεπε να γίνω «σκληρός» τόσο με τον εαυτό μου όσο και με τους ανθρώπους που υπήρχαν γύρω μου ώστε να προστατέψω την ευαίσθητη πλευρά μου κλείνοντας την μέσα στην σιωπή.

Δεν πίστευα ότι η ευτυχία μου ανήκει πλέον…

Αισθανόμουν ότι έβγαινε ένας αναστεναγμός από την ψυχή μου και τις όμορφες στιγμές με τα παιδιά μου, και ήμουν σχεδόν μόνιμα μελαγχολικός.


Είδα την αλήθεια διαφορετική όταν αποφάσισα να κοιτάξω μέσα στον εαυτό μου και να του δώσω την ευκαιρία να γελάσει , να ερωτευθεί , να παίξει και να ζήσει…

Είπα λοιπόν να αγαπώ τον εαυτό μου και να προσφέρω πρώτα σε αυτόν και από την δική μου πληρότητα να ξεχειλίζει η προσφορά στα παιδιά μου.

Ακόμη κατάλαβα ότι η αγάπη που έχω μέσα μου για τα παιδιά μου δεν μπορούσε ποτέ να είναι ντυμένη με ατσαλάκωτα ρούχα και με συμπεριφορές που δεν θα τους έδειχνα τις αδυναμίες μου.

Άρχισα λοιπόν να προσπαθώ να τους μιλώ με ειλικρίνεια και με την καρδιά μου χωρίς να προστατεύω την εικόνα που είχα μάθει ότι ως «μεγάλος» όφειλα να δίνω.

Οι απορίες και η άγνοιά μου (ως ερασιτέχνης γονιός κανείς δεν γεννήθηκε γονιός) δεν ήταν πλέον στο μυαλό μου παραδεχόμουν τα λάθη μου καθώς και τους φόβους μου για τις επιλογές μου.

Αυτό με έκανε να αισθανθώ πιο πραγματικός πατέρας και όχι καρικατούρα σε ένα μοντέλο που με είχε μάθει η κοινωνία να λειτουργώ.

Τα παιδιά μου έχουν ανάγκη πραγματικά «πρότυπα».
Όλη η κοινωνία προσπαθεί να τους περάσει το «όμορφο» το «τέλειο» με σκοπό να τους δώσει βαθειά στο υποσυνείδητό τους την πληροφορία ότι δεν θα το φτάσουν ποτέ … άρα θα είναι υποταγμένοι…

Είδα ότι η τηλεόραση, το σχολείο, και κάθε είδους διαπαιδαγώγηση σκοπό έχει να ευνουχίσει την δυνατότητα εξέλιξης του ανθρώπου και να μετατρέψει τα παιδιά μας και εμάς τους ενήλικες σε ποιοτικούς «καταναλωτές».

Δεν φοβήθηκα τότε να τους αναφέρω τις όμορφες στιγμές που είχα ζήσει με την μαμά τους και αποδεχόμουν καθαρά σε αυτά την ανάγκη μου για αλλαγή και την διαφορετική διαδρομή που ακολουθήσαμε σαν ζευγάρι και έτσι ήρθε η απόσταση με συνέπεια τον χωρισμό.

Η αγάπη μου γι’ αυτά ήταν δεδομένη και δεν σήμαινε ότι θα πρέπει να επιλέξουν έναν από τους δυο να την δίνουν.

Αποφάσισα να προσφέρω στα παιδιά μου χωρίς να θέλω να μου ανταποδίδουν το ευχαριστώ ή το κύρος που η κοινωνία με είχε μάθει παλαιότερα να ζητώ…

Μέσα από αυτές τις αλλαγές βρήκα τον εαυτό μου πιο ελκυστικό και μπόρεσα να ερωτευτώ ξανά και να αποκτήσω την αυτοπεποίθηση που είχα χάσει.


Αυτό που έμαθα είναι όποτε έδωσα βάσει στην λογική μου και στα «πρέπει» … το αποτέλεσμα δεν ήταν θετικό για μένα.

Αντιθέτως , όποτε ακολούθησα την πρώτη σκέψη μου και την καρδιά μου όλα γύρω μου λειτούργησαν με τον καλύτερο τρόπο στη ζωή μου…

14 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

μου μίλησε ετούτο εδώ...

Ένα από τα δώρα που οφείλουμε να κάνουμε στα παιδιά μας είναι να τους δείξουμε ότι δεν είμαστε τέλειοι. Και εγώ ευτυχώς το κατάλαβα νωρίς αυτό. Χαίρομαι που είμαστε πολλοί.

paraxeno είπε...

χαίρομαι, όταν βλέπω ανθρώπους να πονούν, γιατί είμαι σίγουρη ότι θα πάνε πάρα πέρα... χαίρομαι γιατί ο πόνος, η αναζήτηση, η παρατήρηση, δεν είναι μυστικό δικό μου... κι η χαρά του βήματος που γίνεται δεν είναι μόνο δική μου... πίστεψα μετά από καιρό ότι η ευαισθησία ειναι ο φερετζές της αδυναμίας μας... το τσέκαρα διπλά τριπλά, το επιβεβαίωσα, όχι δεν μένει σκληράδα όταν φύγει η "δήθεν ευαισθησία" μένει ο εαυτός μας, εκείνος που μοιάζει στον παιδικό μας εαυτό, που γνωρίζει που εξελίσσεται, που προχωράει... μένει ο άνθρωπος που είμαστε κι όχι ο ανθρωπος που μας κάναν ή που μας θέλουν... για αυτό μη σταματήσεις να κοιτάς καθρέφτες μη σταματήσεις να είσαι εσύ... καλός και κακός, μικρός και σπουδαίος, όμορφος και λιγώτερο όμορφος... να θυμόμαστε και εμείς να μην σταματάμε....

να σαι καλά σε ευχαριστώ

Shades είπε...

Anonymous και παράξενο σας ευχαριστώ πολύ και τους δυο...

Asimenia είπε...

Η εσωτερική μας αναζήτηση πάντα μας προσφέρει το καλύτερο...Και για τον εαυτό μας και για τον σύντροφό μας και φυσικά για τα παιδιά μας...Πολύ όμορφο φίλε μου...Και πολύ αληθινό...

candy's τετραδιακι είπε...

Darkaki μου..
η ευαισθητη ψυχη σου σε κανει να αγαπας και να το διχνεις με ολους τους τροπους.
Ο δικος μου μπαμπας δεν μου ειπε ποτε"σαγαπαω"παρα μου εδιχνε την αγαπη του με πραξεις και μου προσφερε απλοχερα αυτα που μπορουσε και φυσικα το κανει ακομα.
Εγω απο τη φυση μου ειμαι πολυ αγαπησιαρα..λεω συχνα στους δικους μου ανθρωπους οτι τους αγαπω,τους αγγιζω οταν τους μιλω,τους φωναζω με τα υποκοριστικα τους.
Τωρα τελευταια πιανω τον εαυτο μου να χαζευω στο δρομο με τα παιδακια,συλλεγω φωτογραφιες με μωρα.
Χθες το απογευμα οταν γυρνουσα ειδα ενα παιδακι στο παρκο να κλαει με λυγμους και δακρυσα.
Τρομοκρατηθηκα!
"κι αν ηταν το δικο μου παιδι?"
Θαυμαζω τον τροπο που αναφερεις τοσες φορες τα παιδια σου στο κειμενο σου..θελω κι εγω καποια στιγμη να γραψω κατι και να λεω με τοσο καμαρι "τα παιδια" μου!

Καλη σου μερα:)

Ghost-hunter-gr είπε...

Δεν είσαι μόνος...Πολλοί κάνουν ή έκαναν αυτό το λάθος.
Κάποιοι το κατάλαβαν, κάποιοι δεν θα το καταλάβουν ποτέ...

Εσύ είσαι από τους τυχερούς...

Καλημέρα φίλε μου

Shades είπε...

@ Ασημένια...
Η εσωτερική μας αναζήτηση είναι μια μόνιμη πάλη με τον εαυτό μας, με το εγώ μας καθημερινή και επίπονη πολλές φορές, μερικοί από `μας το κάνουμε για πολλούς λογούς, όταν όμως είναι για παιδικές ψυχές πίστεψε με ότι αξίζει ο κόπος.
Καλώς ήρθες...

@ Canty...
Τα παιδιά πρέπει να τα αντιμετωπίζουμε πάντα με ψυχραιμία και σαν να ήταν μεγάλοι και με απόλυτη ειλικρίνεια γιατί θυμούνται..
Είναι ψυχούλες που θέλουν τη φροντίδα μας, να τους δείξουμε το δρόμο, να είμαστε δίπλα τους και όχι απέναντι τους, και να τους αφήνουμε να ανοίγουν τα φτερά τους.
Όταν τους δίνουμε απλόχερα την αγάπη μας χωρίς ανταλλάγματα, δεν χρειάζεται να τους το λέμε, αυτά το εισπράττουν.
Καλημέρα γλυκιά μου φίλη...

Shades είπε...

Καλώς ήρθες Ghost-hunter...
Δεν ξέρω αν είμαι τυχερός ή αν κατάφερα κάτι έχω πολύ δρόμο μπροστά μου ακόμα...
Κάθε μέρα που περνάει μαθαίνουμε και κάτι διαφορετικό, αποκτάμε εμπειρίες αρκεί να έχουμε τ’ αυτιά μας ανοιχτά, και να επιλέγουμε αυτά που πρέπει να κρατάμε.
Καλή σου μέρα φίλε μου...

Ανώνυμος είπε...

ΜΠΡΑΒΟ,ΜΠΡΑΒΟ!!
Τι να πω εχω μεινει αφωνη! Μακαρι ολοι οι μπαμπαδες να ηταν το ιδιο τοσο για τα παιδια τους οσο και για τον εαυτο τους.
Συνηθως μετα απο ενα χωρισμο αποφευγουμε να κοιταξουμε τον εαυτο μας στα ματια και να αναλαβουμε τις ευθυνες που μας αναλογουν. Ειναι πολυ βαρυ να δεχτουμε οτι και μεις με το τροπο μας φταιξαμε, ενω αντιθετα ειναι ευκολο και βολικο να τις ριχνουμε στον αλλον.
Και τα παιδια? Αυτα που κανεις δεν τα ρωτησε, που τους κοπηκαν τα φτερα πριν πεταξουν, που ξαφνικα αχασαν τη γη κατω απ τα ποδια τους, ποιον να πιστεψουν? με ποιανου το μερος να πανε? Προσπαθουν να καταλαβουν τι στο καλο συμβαινει με τους μεγαλους και γινεται τοσο δυσκολη η ζωη μας....
Κι εδω ειναι που αποδεικνυεις εσυ προσωπικα τα τεραστια ψυχικα αποθεματα που διαθετεις, τη μεγαλη καρδια που εχεις -και σ αυτην υπαρχει χωρος παντα για ολους- και το μεγαλο εκεινο κομματι που κρατησες για τα παιδια σου και καταφερες να το αφησεις ανεπαφο απ'ολες τις δυσκολιες που βρισκεις μπροστα σου...
Πιστευω πως για τα παιδια ειναι η καλιτερη επιλγη γιατι θα μπορεσουν να γνωρισουν ποιος πραγματικα ειναι ο μπαμπας τους, θα καταλαβουν ποσο τα αγαπας και ποσο σημαντικα ειναι στη ζωη σου και παν'απ'ολα κυριως τωρα θα καταλαβουν οτι δεν ειναι μονα, οτι σε καθε δυσκολη στιγμη θα εισαι πλαι τους κι αυτο θα τα κανει να νιωσουν ασφαλη!! Αυτος ειναι απο τους σημαντικοτερους παραγοντες που θα τα βοηθησει να ορθοποδισουν και μαλιστα με πολυ μεγαλυτερη αυτοπεποιθηση αφου ηδη θα τους εχεις διδαξει την ιδια τη ζωη...
Οσο για σενα με το να νιωθεις καλα μπορεις να προσφερεις περισσοτερα στα παιδια σου και οταν τα βλεπεις ευτυχισμενα θελεις να εισαι κι εσυ ευτυχισμενος πρωτα για τον εαυτο σου και μετα για να σε βλεπουν να παιδια σου και να καμαρωνουν για σενα! Θα καταλαβεις οτι κι εσυ μπορεις να βρεις ξανα αυτα που εχασες και σου 'λειψαν και να ζησεις ισως και πιο ομορφα απο πριν γιατι τωρα οι επιλογες σου εγιναν πλεον ενω εχεις εμπειριες ζωης....

Παρασυρθηκα παλι και δεν μπορω να σταματησω...

Καλη σου μερα και ευχομαι σε λιγο καιρο να διαβαζεις αυτα τα μηνυματα και να χαμογελας γιατι θα εχεις προσωπικη και οικογενειακη ευτυχια!!
Το αξιζεις!!

Shades είπε...

Καλή μου ανώνυμη απλά σ` ευχαριστώ, μετά από αυτό δεν έχω να σχολιάσω τίποτα.
Καλή σου μέρα...

Sigmataf είπε...

Είπες μεγάλη ατάκα!
Κράτατην και ξαναπές την.

Xνούδι είπε...

όμορφα. Καλωσήρθες λοιπόν...
Εδώ θα είμαστε

Shades είπε...

@ Σιγματάφ την κρατώ..

@ Καλώς ήρθες καλό μου χνούδι.
Τα κείμενα σου είναι υπέροχα.
συνέχισε...

Ανώνυμος είπε...

Με εκανε να δακρυσω το κειμενο σου,
ισως να φταιει οτι ειμαι μαμα, ισως και οχι....