κάτι δικό σου...

..είναι το δεύτερο που μου θυμίζει εσένα..

..το πρώτο ήταν ένας καφές στο παντελόνι μου..

..θυμάσαι;

Κρυφά τετράδια...

Υπάρχουν κάποια κρυφά τετράδια που πρέπει να γίνουν γνωστά σε όλη τη blogόσφαιρα.
Σήμερα διαβάζοντας το ποστ της φίλης μου Candys συγκλονίστηκα.
Χωρίς περισσότερα λόγια.

Λάθος εποχή...

Λάθος εποχή ήταν να βρεθούμε
Λάθος εποχή είναι αυτή που ζούμε
Τι να πω εγώ, τι να πεις κι εσύ

Λάθος εποχή τ' όνειρο τελειώνει
λάθος εποχή τι να ξημερώνει

Ποιος μπορεί να πει, ποιος μπορεί να δει

Κι έτσι σ' αγαπώ κι έτσι σε αγγίζω
κι αν σε χάνω εδώ κάπου σε κερδίζω

Λάθος εποχή ξεκινάμε πάλι
Λάθος εποχή πάμε για μιαν άλλη
Φτάνει εγώ κι εσύ να 'μαστε μαζί


Σπανουδάκης Σταμάτης.


ΥΓ.Νο 1).. το παράξενο ταξίδι λέξεων συνεχίζεται και αυτή τη φορά το κολλητάρι μου η Candy μου έκανε τη τιμή να γράψει μια μικρή ιστορία με πέντε λέξεις που της έδωσα.
Ευχαριστώ Candy μου.

ΥΓ.Νο 2).. το παράξενο ταξίδι λέξεων πήρε τη σκυτάλη η φίλη μου Foulianna και πιστεύω ότι το αποτέλεσμα είναι πολύ όμορφο.
Ευχαριστώ Foulianna.

Νενέ Μαριώ...

Ήμουν δεν ήμουν 10 ετών πολύ μικρός αλλά είχα μια τσαχπινιά και μια ζωηράδα που σε όλες τις γιαγιάδες άρεσε θυμάμαι.
Η δική μου γιαγιάκα με λάτρευε κι εγώ βέβαια και μέσα στη αυλή της γιαγιάς που μεγάλωσα ήταν και η Νενέ Μαριώ.
Η Νενέ ήταν ξαδέλφη της προγιαγιάς Αθηνάς, απ’ τη Μελλισώ της Σμύρνης όλες, γνώριζε πάρα πολλά και όλοι την σέβονταν την αγαπούσαν αλλά τότε στα παιδικά μάτια μου έβλεπα και κάτι ακόμα..

αρκετοί που την ήξεραν την φοβόντουσαν.. δεν μπορούσα βέβαια να καταλάβω γιατί και είχα πολλά ερωτηματικά..

εμένα με λάτρευε και για μένα η παρουσία της στην αυλή ήταν ότι καλύτερο, με έπαιζε όλη την ώρα με είχε συνέχεια κοντά της και κανείς δεν τολμούσε να πειράξει το “τζιέρι της το μεγάλο” όπως συχνά έλεγε.

Θυμάμαι ακόμα όταν έκανα καμιά σκανταλιά μεγάλη, ήθελα τη Νενέ κοντά να με υποστηρίξει, αλλά για κάποιο λόγο που ποτέ δεν είχα καταλάβει μέχρι τότε, κανείς δεν μ’ άφηνε να πάω στο σπίτι της..

Η μάνα μου μιλούσε πάντα με τα καλύτερα λόγια για τη Νενέ αλλά δε θα ξεχάσω ότι μου έλεγε και μου ξαναέλεγε ότι στο σπίτι της δεν θα έπρεπε να πάω ποτέ..

Το ίδιο και οι γιαγιάδες μου όταν τις πίεζα και ήθελα τη Νενέ σαν ασπίδα προστασίας και τις απειλούσα θυμάμαι.. ότι θα πάω στη Νενέ έβλεπα το χρώμα στο πρόσωπό τους που άλλαζε..

στα παιδικά μου αυτιά όλο αυτό έκρυβε κάτι το πολύ μυστήριο και όταν ήμουν έξω από το σπίτι της ή στη δική της αυλή ένοιωθα ένα φόβο που πολλές φορές με έκανε να τρέξω μακριά..

ήταν μια σκέψη που ταλαιπωρούσε μόνιμα το μυαλό μου κι έφτιαχνα με τη φαντασία μου εικόνες διαφορές..

άλλοτε μακάβριες και φοβερές..

άλλοτε νόμιζα ότι έκρυβε σπίτι της φαντάσματα..

και άλλοτε περνούσαν απ’ τη παιδική μου σκέψη σενάρια ερωτικά βρώμικα κι αμαρτωλά..

μια μέρα μπήκα στην αυλή της για να της κλέψω κάτι πιπεριές που είχε φυτέψει, δεν ήξερα βέβαια τι θα τις έκανα αλλά ήθελα πολύ να κλέβω φρούτα μικρός, άσχετα αν τα περισσότερα τα έτρωγαν στο τέλος άλλοι..

είδα λοιπόν τη πόρτα της μισάνοιχτη κι επειδή φοβήθηκα να την κλέψω της έβαλα μια φωνή ότι είμαι εγώ, για να ξεφύγω από το φόβο που είχα..

απάντηση καμιά..

συνέχισα να της φωνάζω και πάλι είχα το ίδιο αποτέλεσμα..

τότε καρφώθηκε στο μυαλό μου ότι είχα τη μεγάλη ευκαιρία να μάθω το μυστικό..

άνοιξα τη πόρτα και μπήκα στο σπίτι, άκρα ησυχία βέβαια και η καρδιά μου έτοιμη να σπάσει.. ήμουν ήδη στο σαλόνι και κοίταζα τα πόδια απ’ τη τραπεζαρία, που μου έφεραν τρόμο.. ήταν σκαλιστά πόδια λιονταριού το ίδιο και οι τέσσερις καρέκλες που υπήρχαν στο χώρο..

μύριζα μια έντονη μυρωδιά κλεισούρας και θυμιατού μπερδεμένη βέβαια..

συνέχισα και πήγα με τις μύτες στο δωμάτιο της..

το θέαμα που αντίκρισα με τρόμαξε στη αρχή, δεξιά ένα χτιστό πέτρινο μονό κρεβάτι στρωμένο με μια κουβέρτα λευκή πλεγμένη στο χέρι με βελονάκι και σαν σχέδιο είχε μια παράσταση με δυο τεράστια φίδια που το καθένα από αυτά είχε αμέτρητα κεφάλια..

ακριβώς απέναντι μια μικρή κλασική βιβλιοθήκη γεμάτη με μαύρα βιβλία που δεν ήθελα να πλησιάσω καθόλου..

αριστερά ένα κομοδίνο με μια εικόνα της Παναγίας χωρίς τον Ιησού να κλαίει, και διπλά κεριά.. πολλά κεριά..

τότε άκουσα τη φωνή της Νενές να μιλά με μια άλλη κυρία και να μπαίνει στο σπίτι, η καρδιά μου άρχισε να χτυπά δυνατά.. νόμιζα ότι θα έσπαγε κι έτρεξα γρήγορα να κρυφτώ πίσω από ένα μπερντέ σκούρο που είχε και το παράθυρο οδηγούσε στην αυλή της..

γέλια και ακαταλαβίστικες κουβέντες απ’ το άλλο δωμάτιο κι εγώ να τρέμω..

κάποια στιγμή μπήκε στο δωμάτιο και θυμάμαι ότι είχε ανάψει το κεφάλι μου απ’ το φόβο.. πήρε κάτι απ’ το κομοδίνο και βγήκε ξανά..

τα μάτια μου έτρεχαν αλλά προσπάθησα να κρατήσω την ψυχραιμία μου και ήθελα σήμερα να τελειώνω μια και καλή, να μάθω επιτέλους το μεγάλο μυστικό..

οπλίστηκα με όσο θάρρος μου έμενε και έφτασα στη πόρτα που οδηγούσε πίσω στο σαλόνι..

έβγαλα δειλά το κεφάλι μου και είδα τα πάντα...

Ήταν...

Ήταν πολύ όμορφο για να είναι πραγματικό

Ήταν πολύ σπάνιο για τη συλλογή μου

Ήταν πολύ τρυφερό για να το χαϊδέψω

Ήταν πολύ ψηλά για να το φτάσω

Ήταν

Ένα όνειρο ήταν...

The other side...

Μένιος.. τι μούρη είναι αυτή ρε, έγινε κάτι που σε πείραξε;

Shades.. κάθε μέρα κάτι γίνεται αλλά δεν είναι αυτό, σήμερα έχω τα ψυχοπλακωτικά μου

Μένιος.. πάλι τα ίδια άρχισες αυτή τη κουβέντα την έχουμε ξανακάνει αν θυμάσαι και δεν οδηγεί πουθενά

Shades.. τότε ξεκκόλα είναι κάποια πράγματα που θέλω να τα περνώ έτσι, μ’ αυτή τη μούρη

Μένιος.. θυμάσαι μια συζήτηση σοβαρή που κάναμε πριν 5-6 χρόνια, πριν χωρίσεις και πριν γεννηθεί ο γιος σου; εκεί στο σαλόνι δίπλα στο τζάκι με χαλαρή μουσική.. μας είχε πάρει το πρωί

Shades.. γιατί σε οτιδήποτε κάνω μου λες “θυμάσαι που στο είπα;” όταν ζεις κάνεις και λάθη.. εσύ μόνο να τα βλέπεις ξέρεις δεν είναι το ίδιο

Μένιος.. εγώ τη συζήτηση που σου έκανα τότε, την έκανα για να κουνήσεις το μυαλό σου και να καταλάβεις ότι δεν έπρεπε να συνεχίσεις να είσαι μαζί της, δεν έπρεπε να κάνεις δεύτερο παιδί μαζί της, το μυαλό της δεν ήταν ποτέ στα παιδιά, ποτέ στο σπίτι, νόμιζε ότι όλα γύρω της είναι παιχνίδι.. παίζω, γελάω, κάνω πλάκα και όταν βαρεθώ το πετώ σε μια γωνιά και δε γαμιέται

Shades.. νόμιζα ότι ήταν μια κρίση μέσα στο γάμο και ήθελα να παλέψω να σώσω την οικογένεια που είχα φτιάξει, μη ξεχνάς ότι είχα αισθήματα ακόμα για κείνη τότε

Μένιος.. ωραία όλα αυτά αλλά εγώ δεν σου είπα αυτό τότε.. σου εξήγησα ότι έπρεπε να βάλεις ένα τέλος σε όλο αυτό, σου είπα ότι δεν είναι κατάλληλη και για δεύτερο παιδί.. ούτε στο πρώτο έδινε τη πρέπουσα σημασία

Shades.. έπρεπε να περάσουν κάποια χρόνια για να το καταλάβω αυτό

Μένιος.. εδώ ρε άλλες κοπέλες δουλεύουν κρατούν σπίτι και τα παιδιά τους τα έχουν σαν τα μάτια τους, εκείνη δυο φορές τη βδομάδα δεν το έστελνε σχολείο γιατί δεν μπορούσε να ξυπνήσει, τα θυμάσαι αυτά;

Shades.. θυμάμαι

Μένιος.. θυμάσαι πόσες φορές μάλωσες μαζί της επειδή το σπίτι ήταν μπουρδέλο μόνιμα το παιδί όπου να ‘ναι κι εκείνη έπαιζε μπιρίμπα στο κάτω διαμέρισμα με τη φίλη;

Μένιος.. και χίλια άλλα ακόμα, γάμησε τα αυτά.. να σου πω για το τώρα, επιτρέπεται να έχεις εσύ τη κόρη να ζει μαζί σου και να μην ενδιαφέρεται ούτε ένα τηλέφωνο να πάρει να δει τι κάνει το παιδί και να το θυμάται μόνο όταν θέλει να το στείλει ψιλικατζίδικο να της πάρει κάτι γιατί βαριέται να κουνήσει ή όταν θέλει να βγει βόλτα και δεν έχει που να αφήσει το μικρό; Και βάζει ένα δεκάχρονο κορίτσι να φυλά τον μικρό αδελφό μόνο μέσα στο βράδυ για να πάει βόλτα

Μένιος.. έχει να πατήσει στο σχολείο και στ’ αγγλικά του παιδιού από πέρσι

Μένιος.. ποια κοπέλα που θέλει να λέγεται μάνα θα τα έκανε αυτά; αυτά έβλεπα από τότε και σου φώναζα..

Μένιος.. κοίτα τώρα να κάνεις εσύ ότι καλύτερο μπορείς για τα παιδιά σου και γράφτη στα παπάρια σου, κράτα μια ουδέτερη στάση από μακριά, μην δημιουργείς εντάσεις.. δεν βγάζουν πουθενά οι εντάσεις ούτε μπορείς ν’ αλλαξεις κάτι τώρα.. δεν μπόρεσες να αλλάξεις τίποτα τότε, θ’ αλλάξεις τώρα;

Παράξενο ταξίδι λέξεων...

Καλημέρα και καλό μήνα.
Μετά από μια πρόταση από το Παράξενο ξεκίνησε ένα παιχνίδι λέξεων, της έδωσα πέντε λέξεις κι έγραψε ένα κείμενο με τη δική της βέβαια φαντασία, το ίδιο έκανα κι εγώ.
Αυτές τις μέρες λοιπόν έδωσα πέντε λέξεις και στη φίλη μου την Αταλάντη που προσωπικά πιστεύω ότι γράφει υπέροχα και το αποτέλεσμα μάλλον με δικαίωσε.
Η Αταλάντη βέβαια ξεπέρασε θα έλεγα τον εαυτό της γιατί όπως μου είπε έχει έτοιμη άλλη μια που θα τη δείτε σε λίγες ημέρες χρησιμοποιώντας πάλι τις ίδιες λέξεις.

Θέλω να ευχαριστήσω και τις δυο κυρίες για τη τιμή που μου έκαναν.

ΥΓ. οι λέξεις που έδωσα και στα δυο κορίτσια ήταν οι ίδιες.. το αποτέλεσμα βέβαια πολύ διαφορετικό.. μπορείτε να το δείτε μόνοι σας..