Σελίδες

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αφιέρωμα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αφιέρωμα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 24

Candy Candy και τα μυαλά στα κάγκελα..


Εδώ και κάποιους μήνες παρακολουθώ από απόσταση βέβαια μια ομάδα παιδιών που κάνουν μια προσπάθεια να συγκεντρώσουν όλα τα επεισόδια της γνωστής Candy’s.. αλλά καλύτερα να τα διαβάσετε από την ίδια την ομάδα που τα ξέρουν πολύ καλύτερα από μένα.. για τον σκοπό αυτό εφτιαξαν κι ένα blog.



Το παραπάνω βιντεάκι το έχει φτιάξει η αδελφή μου που είναι ένα μέλος από την συγκεκριμένη ομάδα.



Χρόνια πολλά και καλά!!!



Δευτέρα, Οκτωβρίου 1

Nickelback...


~~όταν ο ήχος αγγίζει το συναίσθημα και προβληματίζει~~






στη Μαργαρίτα που τόσο πολύ της αρέσει



Σάββατο, Ιουνίου 16

Δώρο έκπληξη!!!


Τα λόγια είναι περιττά.. αρκεί να είναι Ελληνικά.

Ο καλός μου φίλος Sardo και η πανέμορφη Vouts ξέροντας την αρίστη κατάρτισή μου στην αγγλική γλώσσα μου αφιέρωσαν το παραπάνω video.

Κυριακή, Ιουνίου 3

Μια βάρκα για το άγνωστο..


Έβαλε τα δυο μωρά στη κούνια και την 6χρονη κόρη της να τα προσέχει, εκείνη είχε φέρει ήδη ένα καρότσι και φόρτωνε τους μπόγους με τα πιο απαραίτητα.
Λίγα ρούχα, νερό, κάποιες φωτογραφίες δυό εικόνες, την νυφική της κουβέρτα και λιγοστά λεφτά που είχε καταφέρει να έχει μαζεμένα.
Σ’ όλα τα σπίτια επικρατούσε μια πρωτόγνωρη αναταραχή.. έτρεχαν όλοι μάζευαν τα υπάρχοντά τους, κλάματα ακούγονταν απ’ τους γέρους που αποχωρίζονταν τα παιδιά τους και στην άκρη της μικρής πόλης είχε πιάσει ήδη φωτιά.
Ήταν έτοιμη η Αθηνά και περίμενε τη νενέ Μαριώ να έρθει να την πάρει.

Στην άλλη άκρη της πόλης ο Κυριάκος βοηθούσε την κατάκοιτη μητέρα του να πάει στο Τουρκιό, ένα μικρό χωριό κοντά στη Μέλισσο* η γριά δεν θα το άντεχε το ταξίδι και θα την άφηνε σ’ ένα τούρκικο σπιτικό που τους αγαπούσαν πολύ.
Είχε στείλει τη νενέ την αδελφή του να πάρει την Αθηνά τη χήρα με τα τρία κουτσούβελα την είχε έννοια.

Περπάτημα ατέλειωτο μέσα στον ήλιο με τα μικρά να κλαίνε φορτωμένα στο καρότσι.. με πρόσωπα αμίλητα χλωμά, με ζώα γέρικα γεμάτα μπόγους και ηλικιωμένους να μην αντέχουν και να ξαποσταίνουν.

Δεκατέσσερις ώρες περπάτημα χρειάστηκε για να δουν επιτέλους από μακριά το λιμάνι.
Γινόταν το αδιαχώρητο.. κόσμος να τρέχει από βάρκα σε βάρκα, μανάδες να παρακαλάνε με δάκρια στα ματιά και μωρά στην αγκαλιά, να εκλιπαρούν για μια γωνιά στην ελπίδα..

Η Αθηνά τώρα έχει ανοίξει τους μπόγους μες το δρόμο και χαρίζει τα λιγοστά της πράγματα.. ξέρει ότι δεν χωρά μαζί με τους μπόγους στη βάρκα.
Η νενέ την βοηθά και κλαίει.. ανεβάζουν τα τρία μωρά στη βάρκα σπρώχνοντας και μαλώνοντας Αθηνά και Κυριάκος κι αφήνουν πίσω τη νενέ που δε χωρά να πάρει την επόμενη βάρκα.

Σκοτάδι.. αγκαλιές αντί για κουβέρτες και κατακόκκινα μάτια.

Μια χούφτα ξεριζωμένων ανθρώπων σε μια βάρκα για το άγνωστο.



#Στον παππού στην προγιαγιά και στη νενέ Μαριώ

Τρίτη, Φεβρουαρίου 27

Αυτό κι αν είναι αποκάλυψη...


Έκλεισε τον υπολογιστή και σηκώθηκε απ’ το γραφείο.
Ένα χαμόγελο είχε σχηματιστεί στο πρόσωπό του, αυτό το email που περίμενε μέρες είχε έρθει επιτέλους πριν από λίγο.
Καιρό τώρα τη πολιορκούσε με όσα μέσα διέθετε, άλλοτε γινόταν γλυκός, άλλοτε λίγο μυστήριος για να της εξιτάρει το μυαλό κι εκείνη δεν άντεξε στην ανωνυμία.
Σήμερα λοιπόν έπεσαν οι μάσκες ή έτσι νόμιζε.

Μέσα από αυτά που έγραφε σε φόρουμ και σε blog είχε μια εικόνα για εκείνη πολύ ερωτική με ευαισθησίες.
Το μεσημέρι τον είχε καλέσει στο σπίτι της για φαγητό και να γνωριστούν, εκείνος ήθελε καλύτερα βράδυ αλλά κατάλαβε ότι κάτι άλλο ίσως είχε κανονίσει και δεν επέμενε.

Μόλις άνοιξε τη πόρτα βρέθηκε μπροστά σε δυο πολύ μεγάλες εκπλήξεις.
Η κυρία δικηγορίνα ήταν απίστευτα όμορφη, ψηλή με σαρκώδη χείλη και έντονα ζυγωματικά, είχε μια θηλυκότητα παράξενη στο πονηρό βλέμμα της.
Προχώρησε προς το σαλόνι κι εκεί τον περίμενε ένα άλλο θέαμα αυτή τη φορά πιο σοκαριστίκο, μια μικροκαμωμένη ξανθιά κούκλα με μπλε ματάκια ήταν δεν ήταν 18 χρονών να φορά μόνο το σουτιέν της.

Σαν να μην συμβαίνει τίποτα λοιπόν έκατσαν οι κοπέλες στο τραπέζι για φαγητό.

Εκείνος έμεινε όρθιος για λίγο για να συνειδητοποιήσει τι ακριβώς του είχε συμβεί.
Έκατσε και σε πολύ λίγο στρώθηκε το τραπέζι το κρασί μπήκε στα ποτήρια.

-έπαθες τίποτα; σε βλέπω λίγο απόμακρο
-όχι αλλά μάλλον περίμενα να είμαστε μόνοι
-ποτέ δεν πάω με άντρα μόνη
-τι θες να πεις μ’ αυτό;
-θέλω να πω αυτό που άκουσες.. γιατί σου φαίνεται παράξενο;
-γιατί δεν είναι φυσιολογικό
-αν δεν είναι δεν είμαι κι εγώ τότε

Σήκωσε το ποτήρι του κι ευχήθηκε στην όμορφη στιγμή που θα ακολουθούσε, τον ακολούθησαν αμέσως και οι κυρίες.
Τέλειωσαν το φαγητό με διάφορες άσχετες κουβέντες περί ανέμων, όση ώρα έτρωγε η μικρή δεν είχε πάρει τα μάτια της από πάνω του και αυτό του φαινόταν λίγο περίεργο, απ’ το μυαλό του τώρα περνούσαν σενάρια και εικόνες με τα πιο χυδαία πηδήματα που είχε ακούσει.

-έχει έρθει η ώρα σου μικρέ

Πήγε σε ένα ντουλάπι κι έβγαλε από μέσα ένα μαύρο κασκόλ, τον πλησίασε και του έδωσε ένα ερωτικό φιλί στο λαιμό.
Έπειτα του έδεσε το κασκόλ στα μάτια.. εκείνος δεν έκανε καμιά κίνηση άρχισε όμως να έχει ένα τρέμουλο στα χέρια, δεν μπορούσε να κρύψει την αμηχανία του.
Υστέρα πήρε τη μικρή από το χέρι και την έφερε κοντά του κι εκείνη έκατσε στο καναπέ του σαλονιού αναπαυτικά για να απόλαυση το θέαμα.

Αφιερωμένο σ’ εκείνη απ’ την οποία εμπνεύστηκα...

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 12

//-\\πέναντι...


Θέλω να μπορείς να νοιώθεις ότι είμαι δίπλα σου

Μέσα στις διαφορετικές σκέψεις σου

Σ’ ένα άλλο κόσμο που κατοικείς

Εκεί στο μωβ χρώμα του μυαλού σου

Στα πυκνά δάση των σκέψεων

Έχεις σκιά χωρίς φιγούρα

Κοίτα και πες μου σε ποιον μοιάζει;

Έχω το άρωμα του οργασμού σου

Το τρέμουλο του πόθου σου

Το χέρι που λείπει

Κι ένα κύπελο να ξεζεύει τα δάκρια

Το τσιγάρο είναι στη τσέπη μου

Και είναι η μάρκα σου

Μύρισέ το

Τρίτη, Ιανουαρίου 30

Αφιερωμένο στο καλό μου φιλαράκι...


Να τα εκατοστίσεις γλυκιά μου Candy...

...να σε χαίρονται οι δικοί σου άνθρωποι.. και να ζεις όλα όσα φαντάζεσαι...

...να τολμάς και να βγαίνεις χαρούμενη από ρίσκα...

...να αγαπάς και ν’ αγαπιέσαι γιατί τα’ αξίζεις...

...τέλος σου εύχομαι στο μέλλον να γιατρέψεις όλες τις παιδικές ψυχές που θα έχεις στα χέρια σου και να νοιώσεις το χαμόγελο τους στη ψυχή σου...

...για πάντα φίλος...

Shades in the dark

Σάββατο, Δεκεμβρίου 23

Χρόνια πολλά Κωνσταντίνε...


Το σημερινό μου ποστ θα είναι λίγο διαφορετικό...

...θέλω να κάνω μια αναφορά σ’ ένα νέο παιδί που με μια προσπάθεια που κάνει...

...είναι άξια λόγου στο blogoχώρο.

Εγώ βέβαια γνώρισα τη δουλειά του.. και την ύπαρξη του.. μέσω του blog της Attalantis...

Ένα νέο παιδί με αρκετό ταλέντο θα έλεγα ο Κωνσταντίνος γιορτάζοντας ένα χρόνο για το blog του... έφτιαξε ένα νέο το “the series” με μια καταπληκτική ιδέα...

...τριγυρνά στα blog μας και ότι του αρέσει το κάνει ταινιάκι μικρού μήκους...

...το αποτέλεσμα κατά την άποψη μου άψογο.. κρύβει πίσω του πολύ κούραση και ατέλειωτες ώρες δουλειάς απ’ όλους τους συντελεστές αυτής της προσπάθειας...

...νέο αίμα... νέα παιδιά... τόπος στα νιάτα λοιπόν.


Μπράβο Κωνσταντίνε συνέχισε...





Το ποστ είναι το Χριστουγεννιάτικο δώρο μου για τη προσπάθεια σου...

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 6

..μια έκπληξη απ’ το Μένιο...

Σσσσσσσσσσσσσοοοοοοοοοοουτ…

Μην κάνετε φασαρία όσο πιο αθόρυβα μπορούμε ...

Όλοι μαζί...

Αν μας πάρει είδηση τι έκπληξη θα είναι...

Τα έχω ετοιμάσει όλα...

Τα φώτα να κλείσουμε...

....9


.....8


......7


.......6


........5


.........4


..........3


...........2


.............1



ΝΙΚΟΛΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ! ! ! !



..μια έκπληξη απ’ το Μένιο.

Δευτέρα, Νοεμβρίου 20

..αφι(ερωμένο)..

Αχ... να ‘ξερες πόσο όμορφη έχεις κάνει τη ζωή μου..

..χωρίς να σε ξέρω ήρθες απ’ το κόσμο σου και μου μίλησες..

..όχι με τη φωνή σου αλλά με τη ψυχή σου, με πήρες απ’ το χέρι και με πηγές αυτό το ταξίδι που ο καθένας θα ζήλευε..

..μπορεί να μην έχω δει το πρόσωπο σου ούτε τα μάτια σου.. μου φτάνει που σε νοιώθω μέσα μου..

..μες το χειμώνα έφερες άνοιξη στη σκέψη μου, χαμογέλασα ξανά, με όλα αυτά που περνώ τον τελευταίο καιρό..

..ξυπνώ και νοιώθω πως κάποιος με σκέφτεται..

..να είσαι καλά σε ότι κανείς όποια επιλογή κι αν έχεις..

..σ’ ευχαριστώ..

Τρίτη, Νοεμβρίου 7

Σε σένα άγνωστη φίλη..



ήρθες χαρά μου..
μέσα στη νύχτα την πόρτα χτύπησες
και σε κοιτάζω μέσα στα μάτια κάτι μου θύμισες
χρόνο δεν είχες για να μου δώσεις, εγώ τον έκλεψα

ήρθα για σένα..
στα όνειρα σου και χαμογέλασες
δεν με γνωρίζεις αλλά με ξέρεις, χάδι με κέρασες
μια νύχτα μόνο μες στη ζωή σου και ‘γω σε πίστεψα

έλα χαρά μου μες στο μυαλό μου άλλη μια μέρα
να δω την άνοιξη μέσα στα μάτια σου μια καλημέρα

ήρθα για ‘σένα το χέρι σου ‘δωσα κι εσύ το κράτησες
σου ‘δειξα τρόπο σ’ άνοιξα δρόμο και τον περπάτησες

Παρασκευή, Νοεμβρίου 3

Ταξίδεψε μου το μυαλό...

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
που κάνουν τραμπάλα στις ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών Εξάρχεια Πατήσια Μεταξουργείο Μέτς.
Κάνουν ότι λάχει.
Πλασιέ τσελεμεντέδων και εγκυκλοπαιδειών
φτιάχνουν δρόμους και ενώνουν έρημους
Διερμηνείς σε καμπαρέ της Ζήνωνος
επαγγελματίες επαναστάτες
παλιά τους στρίμωξαν και τα κατέβασαν
τώρα παίρνουν χάπια
και οινόπνευμα για να κοιμηθούν
αλλά βλέπουν όνειρα και δεν κοιμούνται.
Εμένα οι φίλοι μου είναι σύρματα τεντωμένα
στις ταράτσες παλιών σπιτιών
Εξάρχεια Βικτόρια Κουκάκι Γκύζη.
Πάνω τους έχετε καρφώσει εκατομμύρια σιδερένια
μανταλάκια
Τις ενοχές σας αποφάσεις συνεδρίων
δανεικά φουστάνια
σημάδια από καύτρες περίεργες ημικρανίες
απειλητικές σιωπές κολπίτιδες
ερωτεύονται ομοφυλόφιλους
τριχομονάδες καθυστέρηση
το τηλέφωνο το τηλέφωνο το τηλέφωνο
σπασμένα γυαλιά το ασθενοφόρο κανείς.
Κάνουν ότι λάχει.
Όλο ταξιδεύουν οι φίλοι μου
γιατί δεν τους αφήσατε σπιθαμή για σπιθαμή
Όλοι οι φίλοι μου ζωγραφίζουνε με μαύρο χρώμα
γιατί τους ρημάξατε το κόκκινο
γράφουνε σε συνθηματική γλώσσα
γιατί η δικιά σας μόνο για γλείψιμο κάνει.
Οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά και σύρματα
στα χέρια σας. Στο λαιμό σας.
Οι φίλοι μου.



Στο μυαλό είναι ο Στόχος
το νου σου ε;

Κατερίνα Γώγου