Δεν ήξερες δεν ρώταγες;

Προχτές το απόγευμα τυχαία ανακάλυψα ότι κάποιος blogger αντέγραψε ένα κείμενο που έγραψα το Φεβρουάριο.
Είχα μια επικοινωνία με την Vouts.. και η click@ λειτούργησε μεθοδευμένα και ομαδικά.. όλοι για έναν και ένας για όλους.
Κι «ένας» kavlas έμεινε άνευ blog.
Αυτό που μου έκανε τεράστια εντύπωση είναι η αμεσότητα που λειτούργησε η wordpress.

Αλλά ας πάρουμε το story απ’ την αρχή.
Κάποιες φορές παίρνω λέξεις από κάποιο ποστ μου τυχαία και το βάζω στην αναζήτηση του google.. και αυτό το κάνω για να δω ακριβώς αυτό, αν κάποιος έκλεψε κείμενό μου.

Δεν θεωρώ αυτά που γράφω τόσο σημαντικά αλλά τα θεωρώ δικά μου.. δεν έχω κανένα πρόβλημα όποιος θέλει να πάρει κείμενο μου αλλά ας γράφει τη πηγή.. είναι πιο δεοντολογικό απ’ το να οικειοποίησε κάτι που έγραψε κάποιος άλλος.

Μόλις λοιπόν ανακαλύπτω αυτό που συμβαίνει θέλω απλά κάπου να το πω.. που αλλού στη click@ σκέφτηκα και στέλνω το παρακάτω μέιλ στη Vouts.

Καλησπέρα Vouts.

Σήμερα και μετά από αρκετούς μήνες ως blogger ανακάλυψα ότι κάποιος με αντέγραψε. http://kavlas.wordpress.com/

Πήρε λοιπόν ένα κείμενό μου του Φεβρουαρίου (με ερωτικό περιεχόμενο.. ξέρεις τώρα αυτά που πουλάνε blogoθέαση) και το ανέβασε στο δικό του blog και από κάτω υπέγραψε.. "Kavlas" βέβαια θα του πήγαινε καλύτερα το "μαλακοκαύλης" αλλά τεσπα..

Και πες μου τώρα όσο κι αν θέλω να είμαι χαμηλών τόνων πώς να μην τη ψωνίσω όταν λοιπόν φτάνουν να κάνουν κλόπι πέιστ εμένα.. που νομίζω ότι αυτά που γράφω είναι για να τα διαβάζω μόνος και κρυμμένος.

Φοβάμε ακόμα ότι οι παρέες (κλίκες) μου ανεβάζουν τα νούμερα.. και θα πέσω καμιά μέρα να τσακιστώ..

Ένας κλεμμένος πλέον δημιουργός.

Shades.

ΥΓ. το καταφχαριστήθηκα που με κλέψανε αλλά μη το πεις πουθενά.

στη φωτογραφία βλέπετε πως τον εμφανίζει η technorati..

Τυχαίνει το μέιλ να βρει τη Vouts και το Sardo μαζί όπου ο τελευταίος τα παίρνει στη κράνα πολύ άσχημα.. και με δυο τρεις κινήσεις clickies θα έλεγα κάνουν ματ.

Τα αποτελέσματα post-άρουν ο Sardo στο blog του και στον οίκο αντοχής κι εγώ στο blogspace.

Θέλω να ευχαριστήσω όλη τη Click@ και την Magica του blogspace για την ευαισθησία που έδειξε.

το ρεσιτάλ του πόθου...

Ξέρεις ότι αυτή η παράσταση θα είναι διαφορετική..
.. το νοιώθεις κι όμως κάτι σε σπρώχνει να πας..

Το γυρίζεις στο μυαλό σου.. ξέρεις ότι είναι μια πρόκληση..
..φοβάσαι καταβάθος όμως αυτό το άγνωστο σε συναρπάζει..

Απάντησες αρνητικά κι όμως ξέρεις ότι θα πας..
.. κι εκείνος το ξέρει..
..το κατάλαβε απ’ το χρώμα της φωνής σου..
..απ’ το γλυκό τρέμουλο..

Είναι εννιά..

.. πρέπει σε μια ώρα να είσαι εκεί, κι ενώ νομίζεις ότι θα κάτσεις σπίτι κάνεις όλα εκείνα που θα έκανες αν συναντούσες τον καλύτερο εραστή.

Γυμνή και μόλις βγήκες απ’ το μπάνιο το νερό από πάνω σου στάζει ακόμα.. και βλέπεις το είδωλό σου στο καθρέφτη..

..χαμογελάς..

Βλέπεις ότι είσαι μοναδική.. ξέρεις τι κρύβεις μέσα σου και χαμογελάς, και νομίζεις ακόμα ότι δεν θα πας..

..νομίζεις..

Ανοίγεις το μέιλ σου γρήγορα στον υπολογιστή να ξαναδιαβάσεις το μήνυμα..
..πόσες φορές το έκανες σήμερα θυμάσαι;
..πόσες φορές το διάβασες;

Τη πρώτη φορά το διάβασες βιαστικά και έκλεισες αμέσως λες και κάποιος θα σ’ έβλεπε.. αλλά το διάβασες ξανά και ξανά και ξανά…

Θυμάσαι..

Θυμάσαι μετά τη παράσταση;

Θυμάσαι το τύπο που ευγενικά σου πρόσφερε μια μαύρη τουλίπα.. σου φίλησε το χέρι και ζήτησε το μειλ σου.. κι εσύ στο καμαρίνι να έχεις δώσει πριν λίγο το είναι σου στη σκηνή και να σε συγχαίρουν διάφοροι..

Το μόνο που θυμάσαι είναι η μαύρη τουλίπα κι ένα αρρενωπό βλέμμα..



«Καύλα..

..κοντσέρτο για πιάνο με ορχήστρα εμένα σε λα ελάσσονα…
..σας ποθώ..
..και θέλω να σας τιμήσω στο χώρο μου όπως μόνο εγώ ξέρω..
..θέλω απόψε τα μαγικά αυτά χέρια να παίξουν μόνο για μένα..
..να παίξουν μόνο εμένα..
.. και να σας κοιτώ..
..να κάνετε αυτό που σας εκφράζει και να σας γδύνω τη πλάτη.. να ρουφάω τις οσμές του λαιμού σας κι ενώ τα δικά σας δάχτυλα θα με απογειώνουν να προσπαθώ να κάνω το ίδιο ανάμεσα στα πόδια σας..
..όπως μόνο εγώ ξέρω..
..με ρότα το πάθος..
..να νοιώθω το κορμί σας να τρέμει ενώ δίνετε το καλύτερο σας εαυτό..
..να νοιώθω στο χέρι μου την περιοχή σας μούσκεμα..
..να αμφιταλαντεύεστε..
.. να είναι η πρώτη φορά που να μη ξέρετε ποιος δίνει το ρεσιτάλ..
..το ρεσιτάλ του πόθου..»

Σηκώνεσαι κρατάς ένα μικρό πουγκί.. φοράς το καλύτερο άρωμά σου και κλείνεις τα φώτα..
.. είναι δέκα παρά δέκα.. ανοίγεις τη πόρτα και κοντοστέκεσαι..

Θα πας;

«Ου μοιχεύσεις» θα κρατηθείς;

Φεύγουν τα χρόνια και μαζί τους παίρνουν έρωτες και παντοτινές υποσχέσεις τα φεγγάρια και οι ακρογιαλιές χάνουν το χρώμα τους και στη θέση τους έρχονται η συνήθεια το βόλεμα η ρουτίνα.

Έχουν περάσει 12 χρόνια που φόρεσες λευκά και η ζωή σου είναι τόσο διαφορετική.. τόσο άδεια.. σου λείπουν οι λεπτομέρειες του παρελθόντος.. το σκίρτημα στα στήθη κι ένα βαθύ κοίταγμα στα μάτια.

Οι γρήγοροι ρυθμοί οι αγωνίες και η καθημερινότητα έχουν σαρώσει στο πέρασμά τους κάθε μικρή στιγμή που είχες..

Ανάμεσα σε τόσο κόσμο και δυνατές φωνές μόνο ένας ψίθυρος φτάνει στ’ αυτιά σου.. ένας διαπεραστικός ψίθυρος που έρχεται να αντικαταστήσει τη μοναξιά σου και να κάνει τα μάτια σου φωτεινά και υγρά..

Ένα γλυκό συναίσθημα αλλά κι ένα δίλλημα..

Θα κρατηθείς;

Δώρο έκπληξη!!!

Τα λόγια είναι περιττά.. αρκεί να είναι Ελληνικά.

Ο καλός μου φίλος Sardo και η πανέμορφη Vouts ξέροντας την αρίστη κατάρτισή μου στην αγγλική γλώσσα μου αφιέρωσαν το παραπάνω video.

Video σοκ..

Το βρήκα στο blog του ΠΡΕΖΑ TV..

Τι άλλο πρέπει να δούμε σ’ αυτή τη χώρα για να αναλάβουν κάποιοι τις πολιτικές τους ευθύνες?

Είναι υποχρεωμένοι να σέβονται κάθε πολίτη.. σε όποια κοινωνική τάξη κι αν ανήκει.. σε όποια φυλή και θρησκεία.

Φτάνει πια στην υπέρβαση εξουσίας..

20.30 update..
Μόλις άκουσα τον υπουργό στο Mega.. το θράσος του είναι παροιμιώδες..

“Ατύχημα“ δήλωσε ότι είναι το περιστατικό..

Ατύχημα είναι η πολιτική του κυρίου υπουργού..

ERiSMA live

Στα ληγμένα λέμε ναι...

Στο καφενέ...

Πριν μερικά χρόνια σ’ ένα επαγγελματικό ταξίδι (μη φανταστείτε με laptop κλπ καμία σχέση) έκατσα σ’ ένα καφενεδάκι σε κάποιο χωριό της Κρήτης να με κεράσουν για μια εξυπηρέτηση που έκανα.

Ρακές και σαλάτες που μύριζαν μποστάνι.. χοχλιούς παξιμάδι Κρητικό.. κρεμμύδι που αν είχες σπίρτο λαμπάδιαζες και παρέα παιδιά του χωριού κι ένας κύριος με το κάπα ΚΕΦΑΛΑΙΟ γύρω στα 60.

Έβλεπα γύρω μου χαμόγελα, κόκκινα μάγουλα και άκουγα κουβέντες αγνές βγαλμένες μέσα από αγωνίες από προσπάθειες μιας ζωής.

Εκείνο το βράδυ όλο το χωριό πέρασε απ’ το καφενείο.

Ο κυρ-Λάμπρος (ο κύριος που έλεγα) γκρίνιαζε.. είχε βάλει οικοδομή και ήθελε να την τελειώσει, μιά οι μάστορες που τον γελούσαν μια-δυό μέρες μιά η κόρη που ήταν η τελευταία και θα ησύχαζε όπως έλεγε.. είχε ένα άγχος πολύ μεγάλο και όλο γκρίνιαζε.

Σχεδόν αγράμματος ο κυρ-Λάμπρος δούλεψε.. μόχθησε.. και κατάφερε να προικίσει τρεις κόρες με σπίτια και χωράφια και να τις βοηθά όλες σε κάθε δύσκολη στιγμή.

..και απ’ ότι κατάλαβα δεν είχε σκοπό να σταματήσει να τις βοηθά ποτέ.. άσχετα αν έλεγε ότι θα ησυχάσει.

Έβλεπα μπροστά μου ένα ευτυχισμένο κύριο που δεν ήξερε ότι είναι ευτυχισμένος.

Μπήκα στο πειρασμό να του πω ότι είναι ένας σπουδαίος κύριος.. κι εκείνος θεωρούσε σπουδαίο τον δάσκαλο τον πρόεδρο και τον παπά.

Πίστευε σε αξίες..

Πλήρωσε το λογαριασμό για να με κεράσει και να βγάλει την υποχρέωση που τον βοήθησα για κάποιες ώρες..

10.000 δρχ το 97 και με κυνηγούσε να δει τι χρωστάει.

Μετά από δυό μέρες κι ενώ εξυπηρέτησα ένα κύριο χωρίς εισαγωγικά παραμορφωμένο κάτοικο βορείων προαστίων.. έφυγε απ’ τη πίσω πόρτα πριν τελειώσω την εξυπηρέτηση και άφησε στη σύζυγο 1000 δρχ.

Δεν είχε άλλα.. ούτε το θάρρος να το πει.

Είναι ωραίος τελικά ο καφενές κι ας μην το έμαθε ποτέ ο κυρ-Λάμπρος…